İlk Göz Ağrısı Toprak - First Baby Boy

Her şey bir Kimya laboratuvar dersi öncesi, yanıma yaklaşıp "Kimya lab'ı nerede biliyor musunuz?" diye sorması ile başladı. İlk konuştuğumuz anı çok net hatırlıyor olsam da, bu dostluğun ne zaman ve ne şekilde başladığını çok da net hatırlamıyorum. Sanırım Eskişehirli olmasının, yurtta yan yana odalarda kalmamızın ve elbette aynı bölümde okumamızın payı büyük. Neredeyse her günü birlikte geçen 6 senenin ardından farklı şehirlere yerleşmiş olsak da, ne zaman Ankara'ya gitsem hala her gün görüşüyormuşuz gibi hissediyorum (Evet hep benim ziyarete gittiğim, hiç beni ziyaret etmedikleri doğrudur. Bayrı çiftine sitemlerimi iletmiş olayım böylece :). Hadi Kocaeli'ye gelmediniz, İzmir'e de gelmezseniz çok ayıp). 

Sizlere yaşadığımız komik, gereksiz, saçma, eğlenceli, vb. anıları anlatmayacağım. Bugün sizlerle 14 Eylül 2014 tarihinde aldığım "teyze olacaksın" haberinden sonra sabırsızlıkla beklediğim Toprak Ata için yapmış olduğum 'hoşgeldin kurabiyeleri'ni paylaşacağım. 

Son zamanlarda kendimi pasta işlerine kaptırdığımı gören Ebru kurabiyelerini yapmamı istedi. Ne yalan söyleyeyim şu ana kadar yaparken en zorlandığım şey bu kurabiyeler oldu. Yanlış anlaşılmak istemem, model zorluğundan falan değil. Henüz yeni taşınılmış ve tam anlamıyla yerleşilmemiş bir evde böyle bir iş yapmak zormuş. Hele bir de bazı malzemeleriniz kolilerden çıkmıyorsa ve yeni taşındığınız yerde malzemeleri nereden tedarik edeceğinizi bilmiyorsanız işler daha da karışık bir hal alıyor. 

Sağolsun Ebru, ben şöyle bir model istiyorum demediği için ben de bulabildiğim tüm malzemelerle içimden geldiği gibi çalıştım. Malzemelerim tükendiği için birkaç tanesini şeker hamuru ile kaplayamadım. Onları da oturdum afiyetle yedim :) Çok tatlı sevmem ama tarçınlı kurabiyeye bayılırım. 

İşte yaptıklarımdan bazıları:

Bu da Ankara'ya ulaşmış halleri. Neyse ki kargoda hiçbiri kırılmamış. 

Genlerini annesinden almış olacak ki, miskinlikten doğmaya üşenen Toprak Ata'nın şimdilik fotoğrafları ile idare ediyorum. Hafta sonu izin alabildiğim ilk fırsatta gidip şımartıcam ve kucağa alıştırıcam :) Fizik grubunun ilk bebeği, Toprak Ata Hoşgeldin...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Everything started with one girl asking me if I had known the locaiton of Chemistry lab. Even I can exactly remember the moment we had talked at the first time, I cannot tell you how and when this amazing friendship had grown and deepen. I think being from Eskişehir, staying in the rooms next to each other in the dormitory and studying at the same department are soıme of the reasons. After spending almost every single day together during 6 years, we settled in differenct cities BUT I feel like we are still together whenever I go to Ankara to visit them.

I will not tell you our funny, absurd, excellent memories even I want so much. Today I will show you the cookies I made for Toprak Ata who I had waited with bated breath since I learnt that I would be an aunt.

I made the cookies, decorated them spontaneously and sent them Ankara. Luckily none of them was broken during transportation. And, the comments are very good and made me happy.

For now I can just see the little Toprak at the pictures. First chance I get I will hit the road to Ankara and cuddle him. First baby boy of 2010 PHED Alumni, welcome to our lives...

Nişan Kurabiyeleri - Engagement Cookies

Seneee 2013, yani gene işsiz olduğum dönemlerden biri. 3 arkadaş (onlar da benim gibi işsizdi) bir araya geldik ve "Şu şeker hamurlu pasta ve kurabiye işine biz de girelim" dedik. O zamanlar yüksek lisansım dolayısıyla sık sık İstanbul'a gidiyordum. Eminönü'nden bütçemizin yettiği kadar pasta-kurabiye yapım malzemesi aldık ve başladık müşteri avına... O dönemlerde liseden bir arkadaşımızın nişanı olacaktı. Biz de dedik ki "Bir işe kalkıştık, ilk müşterimiz de sen ol. Gel senin nişan kurabiyelerini yapalım". Kabul etti sağ olsun. 

Mutfağa girdik ama biraz da tedirginiz... Acaba nasıl olacak? Ya kurabiyeler kırılırsa? Acemi şansı mıdır nedir neredeyse hiç fire vermeden tamamladık tüm kurabiyeleri. Hep birlikte yaptığımız ilk işti ve çok iyi bir iş çıkardık. Bir daha devamı gelmedi ama olsun, zamanın ne getireceği hiç belli olmaz. Belki ilerleyen yıllarda farklı projelerde tekrar bir araya geliriz :)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

It was 2013. I was unemployed as it is now. There were two friends of mine who were also unemployed. We must have been so bored, we decided to begin to bake something with sugar paste. We thought that we could earn money from that. At that time, I was going to Istanbul every week due to my master courses. We put all our money to buy baking materials at Eminonu. Then we started to search for customers to sell our products. Luckily, a friend of ours from high school was going to engage. We told her "Hey, we are planning to start a business. Let us make your engagement cookies and you will be our first customer" and thanks to her, she replied "Yes". 

We entered to the kitchen with confidence and a little bit concern. We have all these questions in our minds: "What if we can not do it?", "What if cookies are broken?" etc. I think we had the beginner's luck because we hardly lost any cookies. It was the first business that we did together and we did it very well. We never had the chance to continue but you will never know. Maybe someday we will make a business together :)