İlk Göz Ağrısı Toprak - First Baby Boy

Her şey bir Kimya laboratuvar dersi öncesi, yanıma yaklaşıp "Kimya lab'ı nerede biliyor musunuz?" diye sorması ile başladı. İlk konuştuğumuz anı çok net hatırlıyor olsam da, bu dostluğun ne zaman ve ne şekilde başladığını çok da net hatırlamıyorum. Sanırım Eskişehirli olmasının, yurtta yan yana odalarda kalmamızın ve elbette aynı bölümde okumamızın payı büyük. Neredeyse her günü birlikte geçen 6 senenin ardından farklı şehirlere yerleşmiş olsak da, ne zaman Ankara'ya gitsem hala her gün görüşüyormuşuz gibi hissediyorum (Evet hep benim ziyarete gittiğim, hiç beni ziyaret etmedikleri doğrudur. Bayrı çiftine sitemlerimi iletmiş olayım böylece :). Hadi Kocaeli'ye gelmediniz, İzmir'e de gelmezseniz çok ayıp). 

Sizlere yaşadığımız komik, gereksiz, saçma, eğlenceli, vb. anıları anlatmayacağım. Bugün sizlerle 14 Eylül 2014 tarihinde aldığım "teyze olacaksın" haberinden sonra sabırsızlıkla beklediğim Toprak Ata için yapmış olduğum 'hoşgeldin kurabiyeleri'ni paylaşacağım. 

Son zamanlarda kendimi pasta işlerine kaptırdığımı gören Ebru kurabiyelerini yapmamı istedi. Ne yalan söyleyeyim şu ana kadar yaparken en zorlandığım şey bu kurabiyeler oldu. Yanlış anlaşılmak istemem, model zorluğundan falan değil. Henüz yeni taşınılmış ve tam anlamıyla yerleşilmemiş bir evde böyle bir iş yapmak zormuş. Hele bir de bazı malzemeleriniz kolilerden çıkmıyorsa ve yeni taşındığınız yerde malzemeleri nereden tedarik edeceğinizi bilmiyorsanız işler daha da karışık bir hal alıyor. 

Sağolsun Ebru, ben şöyle bir model istiyorum demediği için ben de bulabildiğim tüm malzemelerle içimden geldiği gibi çalıştım. Malzemelerim tükendiği için birkaç tanesini şeker hamuru ile kaplayamadım. Onları da oturdum afiyetle yedim :) Çok tatlı sevmem ama tarçınlı kurabiyeye bayılırım. 

İşte yaptıklarımdan bazıları:

Bu da Ankara'ya ulaşmış halleri. Neyse ki kargoda hiçbiri kırılmamış. 

Genlerini annesinden almış olacak ki, miskinlikten doğmaya üşenen Toprak Ata'nın şimdilik fotoğrafları ile idare ediyorum. Hafta sonu izin alabildiğim ilk fırsatta gidip şımartıcam ve kucağa alıştırıcam :) Fizik grubunun ilk bebeği, Toprak Ata Hoşgeldin...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Everything started with one girl asking me if I had known the locaiton of Chemistry lab. Even I can exactly remember the moment we had talked at the first time, I cannot tell you how and when this amazing friendship had grown and deepen. I think being from Eskişehir, staying in the rooms next to each other in the dormitory and studying at the same department are soıme of the reasons. After spending almost every single day together during 6 years, we settled in differenct cities BUT I feel like we are still together whenever I go to Ankara to visit them.

I will not tell you our funny, absurd, excellent memories even I want so much. Today I will show you the cookies I made for Toprak Ata who I had waited with bated breath since I learnt that I would be an aunt.

I made the cookies, decorated them spontaneously and sent them Ankara. Luckily none of them was broken during transportation. And, the comments are very good and made me happy.

For now I can just see the little Toprak at the pictures. First chance I get I will hit the road to Ankara and cuddle him. First baby boy of 2010 PHED Alumni, welcome to our lives...

İpek geldi, hoş geldi - Here comes İpek

Bu sabah iş ve yüksek lisans arkadaşım Damla'dan çok güzel bir haber aldım. Merakla beklediğimiz İpekcik sonunda geliyormuş. Bu nedenle bugün sizlerle Damla için yaptığım pastaları paylaşmak istedim.

Damla aramızdan ayrılmadan önce TRUP İSG ekibi olarak, Damla için Güle Güle, bebek içinse Hoş Geldin niteliğinde olacak bir sürpriz yapmak istedik. Acemiliğimi atlatmak için elimden geldiği kadar çok pasta yapmam gerektiğini düşündüğümden, bunu kendim için bir fırsat bilerek "Pastaları ben yaparım" dedim.

Bir gece önce sıvadım kollarımı ve mutfağa girdim. İlk başladığımda aklımda pastayı nasıl süsleyeceğime dair hiçbir fikrim yoktu. Tek amacım kısıtlı zamanımda elimdeki malzemeleri kullanarak en iyisini yapabilmekti. Bir yandan da farklı şeyler deneme isteğime engel olamadım ve her zamankinden daha farklı bir tarifle krema yaptım. Yapılan her şey bir tecrübedir, o gün öğrendim ki zaman kısıtlıysa riske girmemek ve bildiğinden şaşmamak lazımmış. Ama annesinin kızı ben bir şekilde toparladım ve görmüş olduğunuz pastaları yaptım.

Bu pastalarda tam olarak anlamadığımdan ötürü becerememiş olsam da, patchwork kalıplarının nasıl kullanıldığını öğrendim.

Bir süre sonra, Damla hazırlandığı bebek partisi için bir pasta yapar mıyız diye sordu. Bu bana sorulur mu :) Topla gel malzemeleri, dedim. Uzun süredir görüşemeyen arkadaşların hem çenesi çalıştı hem de elleri. Belirtmek isterim ki minik ördek anne elinden çıktı.

Ertesi gün pastanın sergilendiği partiden geri dönüşler çok güzeldi. Tüm yorumlar ve teşekkürler beni çok mutlu etti.

Ekibimize bugün katılan İpek kuzusunu kucağıma almak için sabırsızlanıyorum...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

I had the great news from my work and class-mate Damla this morning. Baby girl, İpek is coming today. Therefore I want to share the cakes that I had made for Damla.

Before Damla left TRU Project, we wanted to make a surprise for her as HSE Team. Our intension was to say "Goodbye" to the mommy and "Welcome" to the baby. I had to be more experienced at baking cake and dealing with fondant, so I told everybody "I will make the cakes".

The night before, I rolled my sleeves up and entered the kitchen. At the beginning I had no idea how to decorate the cakes. I just focused on finishing the cake on time and doing the best with the materials I had. However, I could not stop my desire to so experiment and I tried a different recipe for cake cream. At that night I learnt the hard way. Never take risk if you have limited time!!! Thankfully I did something and finished the cakes (I am my mother's daughter).

After a while, Damla called and asked me if I could made a cake for Baby Shower or not. Like I would say no... She came my home with all the necessaries. Since we hadn't seen each other for a long time, we talked more than we worked :) She did the little duckling, I did the rest and we finalized the cake with the baby İpek on it.

All the good comments and thanks I heard at the party made me so happy and proud.

I can not wait to hold little princess in my hands.